Wednesday, October 5, 2011

این بچه های انقلاب


کاری از داریوش رادپور


انقلاب همه ما را در کوره ای تفتان انداخت. در آتش این کوره، همه خلوص و ناخالصی هامان روان شد. انقلاب بیش از همه، شیطان درون و تندروی های نهفته را آزاد کرد. چه شادی ها که نیاورد و چه ستم ها در آن شادی عام نهان ماند. چه کینه ها که نیفروخت و چه غفلت ها که در آن پنهان بود. انقلاب دقت را کشت و شلختگی در قضاوت آورد. انقلاب عدالت را کشت و هیجان نفس را به جایش نشاند. نادانسته ها را پنهان کرد و به دانسته های اندک، جامعیتی دروغین بخشید.

رای دادگاه های انقلابی بر اساس پچ پچ های خیابانی، نوک کوه یخ بود که آشکار شد. و چنین بود که انقلابی چنان بزرگ و چنان تحسین شده توسط جهانیان، در گذر سالیان تبدیل شد به واقعه ای که کمتری حاضرست نقش واقعی خود را در آن بازگوید.

جوانانی که در جریان انقلاب از درخانه بیرون پریدند و به خیابان زدند، و جلب نظر آن ها مهم ترین عامل برای تندروی گارد اول حکومت بود، اما بزرگ شدند، و روزی نشان دادند دیگر نه مطیع بی چرا که خود یک پا مدعی هستند. کس اول به دیده شان نگرفت. آن ها در مقابل جامعه ایستادند و حتی روشنفکران را به جرم این که چرا مردمگرائی کرده بودند و چرا گاه به ساز آن ها رقصیده بودند، به صلیب کشیدند. این نسل از دلش هم احمدی نژاد به در آمده هم اکبر گنجی، هم محسن رضائی داشته هم زنده یاد احمد بورقانی. هم ابراهیم حاتمی کیا دارد هم مسعود ده نمکی.

چنین به نظر می رسد یک دهه بعد از بهمن 57 بچه های انقلاب، یا دست کم بخش بزرگی از آنان که از انقلاب و جنگ جان به در بردند، تحت توجه حکومتی که از فداکاری آنان برآمده بود و رهبران روحانی که مقام و پایگاه خود را مدیون فداکاری ها و باورهای آنان می دیدند، به روانی در جاده هایی که خود انتخاب کردند می روند. از دور به نظر می رسد آن ها که طالب علم و عنوان بودند با بورس های گشاددستانه بعد از جنگ به دانشگاه های معتبر اروپا و حتی آمریکا رفتند، آنان که فقط بزرگ ترین دردشان فقر مزمن بود زیر توجه قوانین و تسهیلات موفق به تجارت و حضور در صنعت شدند، چنان که انقلابیونی که به مقام توجه داشتند، طی نکرده مدارج لازم، به دستگاه های گسترده دولتی پیوستند سفیر و وکیل و وزیر شدند.

جوانان مذهبی، همان ها بودند که انقلاب شلوارهای پاره شان را به کاپشن نظامی بدل کرد. آن ها موتور اصلی انقلاب، گروگان گیری آمریکائیان و اشغال سفارت آمریکا، و قهرمانان صحنه های پرخطر جنگ هشت ساله با عراق و جنگ ده ساله با دشمنان داخلی حکومت بودند. پانزده بیست سالی بعد از انقلاب به نظر بیشتری می رسید این نسل یا نامی شده اند و با پیشوند شهید بر کوچه ای و خیابانی نشسته اند و یا با دریافت بورس های تحصیلی، تجربه در تجارت و در مدیریت های دولتی و شبه دولتی به میانسالی رسیده اند.

اما این تصویر کامل نبود. نه که کامل نبود بل در عین ناقصی، نمونه برداری گویائی هم نبود. اکثریت آن نسل، بعد از جنگ [داخلی و خارجی] به همان زندگی برگشتند که از آن آمده بودند. به همان حاشیه و بدنشین شهرها برگشتند، اگر نقصی در تن داشتند که مدام آزارشان می داد و در صف دارو و درمان نگاهشان می داشت، یا روح و خاطر پریشان داشتند که مانع از شرکتشان در زندگی اجتماعی و تشکیل خانواده ای سالم می شد. برگشتند سپیدکرده مو، و مغبون، با یک سئوال دل آزار مدام که هیچ پاسخی برایش یافت نمی شد. می پرسیدند آیا این بود آن چه می خواستیم و زندگی بر سرش گذاشتیم؟

روحانیونی که بعد از درگذشت ایت الله خمینی خود را حافظ نظام می دیدند، جز علاقه به نظام و قدرت، مزیت دیگری بر دیگران نداشتند، یعنی نه درس سیاست و اقتصاد و جامعه شناسی در مراکز آموزشی بزرگ عالم خوانده بودند، نه در محیط های مناسب این همه رشد یافته بودند بلکه حداکثر این که ده سال با خطا و تکرار تجربه اندوخته بودند. اینک آنان با کشوری بزرگ شده، با مردمی از انقلاب و جنگ به درآمده، دنیائی به سرعت در حال تحول روبرو بودند. گرفتاری این همه نگذاشت اکثریت نسل انقلاب را که کوزه ای پر از سئوال بالا سرشان بود ببینند. اکتفا کردند به روش های شاه عباسی متعلق به دوران شهرهای صدهزاری، اکتفا کردند به رسیدگی های مورد به مورد. گرفتاری ها و خودشیفتگی ها و آسان گیری ها نگذاشت، جز مذهب شیعه که ساروج محکمی است برای به هم بستن مردم معتقد، به هیچ چیز دیگر به طور جدی فکر کنند.

از همین رو بود که هنگام تعیین جانشین آیت الله خمینی، بیشتر تدبیر این نگهبانان معبد انقلاب جمع آوری هر چه قدرت از هر جا و بخشیدنش به آقای خامنه ای بود. بوسه ای مرگبار بر پیشانی کسی که خیرالموجودین بود و از حاضران در روی صحنه و باقی ماندگان از شورای انقلاب از همه مناسب تر. حالا او مانده بود با قدرتی که در هیچ قانون اساسی جهان به هیچ مقام انتخابی و انتصابی داده نشده، مگر آن که به زور غصب شده باشد. و در آن هنگامه در لبخند رضایت هاشمی رفسنجانی، در مدیحه آیت الله آذری قمی، در پیام تبریک ایت الله منتظری و در خطبه خوانی آیت الله مهدوی کنی و اعلام رضایت شیخ الشیوخ آیت الله گلپایگانگی چنین می نمود که همه رضایت دارند که جمهوری اسلامی را از گذرگاهی سخت رانده اند. کسی این جوانان نسل اول را ندید که تشییع جنازه آیت الله خمینی را هم به هم حکایتی شگفت تر از روز بازآمدنش از تبعید بدل کردند. کسی ندید ممکن است این آخرین نمونه همدلی ها و همراهی باشد. روزگار راه ها را از هم جدا می کند. بچه ها بزرگ می شوند.

شاید گمانشان بود که آن جوانان نسل نخست که انقلاب را ساختند و انقلاب را به این راه کشاندند و شورشان مهم ترین سرمایه حکومتگران شد، همه همان ها هستند که به سه راه تحصیل، ثروت یا مقام افتاده اند. شاید گمانشان بود که دیگران را می توان ندید. شاید گمانشان بود که آخرین تزهای مانده به جا از مستشاران خارجی در ادارات ساواک، معجزه می کند. تز قدرت رعب. که در بعضی متون با عنوان "فلج رعب" از آن نام برده شده. شاید گمانشان بود که تز شامپانزه ها – که مدام با انگولک کردن به قفس های دیگر خطر می سازند و در پرتو خطر شرایط اضطراری تاجگذاری می کنند – کافی است. و شاید هم گمان داشتند کافی است پاکدامن و ساده زیست باشند و این را هم تبلیغ کنند تا مردم مطیع و دستبوس آیند.

این همه را دوم خرداد به هم ریخت. مثل سایر شده بود که "پیام دوم خرداد را نشنیدی". یکی از گروه هائی که این جمله را فراوان دست انداختند، قدیم ترین حزب مذهبی کشور یعنی موتلفه اسلامی بود که سرانشان دلایل بسیار دارند که خود را از صاحبان اصلی و طلبکار انقلاب بدانند، حتی جوان انقلاب را هم مدعی بشمارند و برایشان مانند وصیت نامه اسدالله لاجوردی حکم اعدام غیابی صادر کنند. آن ها تصور کردند اگر اولین نمایندگان اصلاح طلبی – یعنی تیم دولت خاتمی – را حذف و سرکوب کنند تحولخواهی، طلب افتخار، اهمیت دادن به مردم و سهیم کردنشان در سرنوشت خود، همه با ا حذف و سرکوب نمایندگان اصلاحات حذف می شود. موتلفه ای ها و یارانشان هیچ تصور نداشتند که پیام دوم خرداد، پیام سرکشی در مقابل مادام العمری است، پیام مشارکت طلبی نسل تازه است، پیامی است که از درون این شبکه های مجازی بیرون آمده است. پیام شخص و نفر نیست. اما فهم این دشوار از ذهن برخی خارج است.

اما اینک که اصلاح طلبان در زندان است و تمام زور بازوی جناح راست که حالا خود را تنها گارد نگهبان جمهوری اسلامی جا زده صرف حذف آن ها شده است، یک جای بزرگ کار عیب کرده است.

اول این که هنوز حاکمیت جمهوری اسلامی جواب به نسل انقلاب و جنگ – آن ها که به سه راه معروف نرفتند، حاج داوود کریمی ها و عباس آژانس شیشه ای – نداده و نگاه آنان را نادیده گرفته است و راز سکوتشان را نمی شناسد.

دوم این که گرفتار، و سخت گرفتار، آن بخش از پاسداران و به ظاهر ذوب شدگان خود شده اند. این ها هم پیامی دارند گیرم به نجابت و رعایت پیام دوم خرداد نیست. همه شیرینی را می خواهند و متانتی هم در رفتارشان نیست. و همین است سزای آنان که به موقع پیام را نشنوند، نه پیام خودی نه بیگانه.

به قول عطار نیشابور

هر که زلفش دید کافر شد به حکم

وانکه رویش دید ایمان بازیافت

مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin share on facebook

نظرات

At October 5, 2011 at 6:58 AM , Anonymous منصوره said...

خدای من. مثل آب خنکی بعد از عبور از کویر بود. کجا هستید آقای بهنود. گیر کردم بودم در داستان این احمدی نژاد و آخوندها. ترا خدا شما که میرزای شهری بیشتر بنویس. این هفته در بی بی هم نبود بی بی سی ]...] ندارد

 
At October 5, 2011 at 6:59 AM , Anonymous ا. بینام said...

چه خوب بود . خیلی خوب

 
At October 5, 2011 at 8:05 AM , Anonymous Anonymous said...

جه خوب که هستی . چه خوب که می نویسی. جه خوب که در این ظلمات یکی هست که عدالت و راستی را بخواهد نه خود را تنها.

ملیحه

 
At October 5, 2011 at 12:35 PM , Anonymous علی از ونکوور said...

انقلاب دقت را کشت و شلختگی در قضاوت آورد

مدت ها بود از خواندن مقاله ای چنین لذتی برایم دست نداده بود
به سلامت باشید

 
At October 6, 2011 at 5:07 AM , Anonymous بهار said...

کز میان درد درمان باز یافت

 
At October 6, 2011 at 6:37 AM , Anonymous پرستو said...

امیدوارم انتشار این متن معنایش این باشد که حالتان خوب شده است. دعا می کنم

 
At October 6, 2011 at 3:47 PM , Anonymous Anonymous said...

اری چنین بود برادر

 
At October 6, 2011 at 4:56 PM , Anonymous Anonymous said...

سلام آقای بهنود
ما به حضور شما در بی بی سی فارسی عادت کرده ایم.
لطفا ما را محروم نکنید.
یک ربع ساعت در هفته که زمان زیادی نیست.

 
At October 6, 2011 at 7:16 PM , Anonymous Anonymous said...

بهنود عزيز/اول گله از قلت نوشتجات(از پس فيلتر هاي فراوان همچو ديوار برلن ميگذريم به سايتت وارد و انگاه هيچ) دوم: متن عالي بود ولي ارزو دارم يكبار هم شده از وقايع نگاري و نگرش retrospective
بگذري و كمي هم از اينده محتوم بنويسي كه سخت بدان نياز داريم! دكتر ع ر ن تبريز

 
At October 7, 2011 at 7:10 PM , Anonymous korosh said...

انقلاب اسلامی به بیراهه و انحطاط رسید چون گفتمان غالبش آزادی،دمکراسی،تکثرگرایی و حقوق بشر نبود،تحولات بنیادی و ساختاری زمانی زیان آور است که اهدافش ایدئولوژیک آرمان شهری باشد،انسان کامل شریعتی و ولایت فقیه خمینی دو روی یک سکه بودند و هر دو علامت شکست فکری و انحطاط فلسفی در ایران

 
At October 8, 2011 at 12:21 AM , Anonymous Anonymous said...

و وحشتناک زمانی ست که شیطان شیشه عمر دیو را بدزد .

 
At October 8, 2011 at 9:58 AM , Anonymous خسته said...

این همه جوان ِ جاهل، این همه شور ِ کور ِ انقلابی...این همه خونخواهی و خون ریزی...اما بر راس همه ی اینها، "پیر" ی بود که همه فکر میکردند با اعتبار وجهه ای که دارد، بر تمام این آتش افروزی ها نظارت خواهد کرد و اطمینان داشتند که این فرزانه ی دنیا دیده، نخواهد گذاشت کار به آنجا برسد که رسید...اما همه دیدند که از همه جوان تر، همین پیر بود...و این، چیزی ست که شما با زیرکی تمام از کنارش گذشته اید...؛

 
At October 8, 2011 at 11:02 AM , Anonymous Anonymous said...

دو سال قبل با دیدن کامنت هائی پای یکی از پست های جناب بهنود کامنت گذاشتم دلم به حال استادم می سوزد به من حمله کردید که دلت برای خودت بسوزد. ترا چه به این حرف ها. امروز می نویسم دلم برای خودم می سوزد. برای مملکتم می سوزد که کسانی مانند جناب بهنود سعی می کنند به ما بی طرف نگری از بالا نگاه کردن بی غرض نگاه کردن را یاد بدهند اما ما همچنان مرغمان یک پا دارد و در نوشته های ایشان هم چیزی را که می خواهیم می بینیم. تاسفم از این است از کامنت های دوستان بزرگوار خسته و کوروش. آن ها راه خود می روند . یکیشان برای تطبیق دادن آن چه در ذهنش هست با نوشته جناب بهنود به نظرش می رسد که بهنود از کنار مساله خمینی به سادگی گذشته . بهترست مچش گرفته شود و رازش فاش شود .
علی از تهران ولی امروز در ونکوور

 
At October 8, 2011 at 11:04 AM , Anonymous Anonymous said...

دوست عزیز دیگر که کوروش باشد باز همان مساله خسته را دارد. بخوانید ئی میل ایشان را . جناب بهنود این همه نوشت و دو کتاب و هزاران مقاله که به ما نشان بدهد انقلاب چیزی بود که همه به دنبالش بودیم و جن زده دنبال انتقام بودیم . اما باز ایشان می نویسد انقلاب اسلامی این بود و آن بود. یعنی همین که عوام هم امروز همه جا می گویند نیازی به این همه تتبع نداشت که
بخش دوم نوشته علی از تهران

 
At October 8, 2011 at 11:09 AM , Anonymous قسمت سوم said...

اما من برداشت خودم را بگویم: اگر غلط است جناب بهنود اصلاح کنند. ایشان معتقدند چیزی به نام انقلاب اسلامی دز ذهنیت اکثریت ملت ایران نبود، اما انقلاب بود. جناح مذهبی آن انقلاب بزرگ ، با کوبیدن حریفان و دوستان و رقیبان قدرت را گرفت و جمهوری اسلامی را ایجاد کرد. در خیالش نبود ولایت فقیه بسازد اما ساخت به تصورش نبود ولایت مطلقه بسازد اما در اثر پراکندگی نیروهای سکولار ساخت، در وهم نمی گنجید بعد از انقلاب بتوان انتخابات مجلس را به مسخره ای تبدیل کرد. اما جناح مذهبی این کار را هم انجام داد. همه این ها را با کمک دین کرد. البته قاطعیت و سرکوب هم لازمه کار بود اما شرط کافی نبود.
به گمانم تمام نوشته های آقای بهنود حول این می گردد و ایشان اصرار دارند که اگر می خواهید در صحنه سیاسی ایران اثر بگذارید واقعیت هایشان را قبول کنید و یارگیری کنید موفقیت حتمی است. اما اگر در وهم اکثریت بودن و وهم توطئه بمانید و دلخوش این حرف ها ، هیچ گاه اکثریت نمی شوید و هیچ گاه حکومت را نخواهید توانست از دست مذهبیون بگیرید.
آقای بهنود و دوستان ببخشند که طولانی شد سه قسمتی شد

 
At October 9, 2011 at 2:32 PM , Anonymous Anonymous said...

چیزی که مینویسم خیلی مربوط یه این بحث نیست ، به نظر شما چرا اینجا همه میخوان مثل شما بنویسن؟؟ کی قرار بفهمیم که خلق را تقلیدشان بر باد داد

 
At October 10, 2011 at 3:33 AM , OpenID alifarahbakhsh said...

آقای بهنود عزیز
ممنون از نوشته ی خوبتون

لطفا اگر فرصتی دارید در مورد برنده ی نوبل ادبیات امسال و همینطور دلایل نگرفتن نوبل توسط ایرانی ها هم مطلبی بنویسید
مطمئنا شخص صاحب قلمی مثل شما می تونه نظرات خیلی جالب توجه و اساسی به این موضوع داشته باشه

تشکر

 
At October 12, 2011 at 3:11 PM , Anonymous Anonymous said...

به نظرم یک نگاه روایتی و تحلیلی از آن نوع بود که از جناب بهنود انتظار می رود . عالی و بی نقص
اما یک سئوال. اصولا احساسم این است که مدتی است کم کار شده اید. چرا؟

 
At October 12, 2011 at 7:18 PM , Anonymous Anonymous said...

اکر یک روز سکوت تو معنی داشت امروز دیگر معنی ندارد وعین خیانت است

 
At October 13, 2011 at 9:59 AM , Anonymous Anonymous said...

جناب بهنود با توجه به این که شما رادر بیمارستان چلسی دیدم و دانستم که دو سه هفته ای است که گرفتار بیماری هستید بابت نوشته این ناشناس شرمسار شدم . یاد حرف شما افتادم که وقتی پرسیدم چرا ننوشتید و خبر ندادید گفتید من که هستم که اطلاعیه برای بیماریم بدهم . من واقعا به جای نویسنده این [...] ابراز شرمساری می کنم و از بزرگواری شما متعجبم

سلامت باشید
همان که در بیمارستان سلام کرد همان که سرطان دارد

 
At October 13, 2011 at 4:01 PM , Blogger aflaton said...

سلام ادبیات نوشتاری شما در نوع خود بی بدیل است و خواننده را خسته نمیکند و مشتاق خواندن نگه میدارد پس بنابراین اگر جسارت نباشد نوشتن یک ذباید است برای جنابعالی نه یک اختیار یا تفریح . ما و جامعه ما نیازمند و تشنه قلم و نوشته های شماست .. لطفا ما را بیشتر دریابیید...در کمال ارادتمندی اسماعیل

 
At October 14, 2011 at 4:36 PM , Anonymous با کمال ارادتمندی said...

با افلاطون موافقم نوشتن برای شما نه یک اختیار با تفریخ بلکه ببخشید یک وظیفه است. خودتان این وظیفه را به گردن گرفتید باید نگاهش دارید

دوستتان داریم
با کمال ارادتمندی

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home